Schoenen, Tassen, TBH Secrets

Superfake tassen worden steeds populairder

Nep designertassen. Iedereen die in Azië, Turkije of New York op vakantie is geweest heeft ze wel eens gezien. Of misschien wel eentje aangeschaft (foei!). Ze zijn goedkoop, lijken misschien op het eerste gezicht op een echte Louis Vuitton of Chanel tas maar zijn altijd nét anders en van goedkoop (nep)leer gemaakt. Maar de laatste tijd zie je ook steeds meer superfakes. Dat zijn fake designertassen die alleen door de kenners te onderscheiden zijn. Superfakes zijn weliswaar minder nep dan the real deal, maar is het daardoor ook acceptabel? The Bag Hoarder zoekt het voor je uit.

De Amerikaanse zender ABC had vorig jaar rond kerst deze interessante reportage over fakes. Nog steeds relevant, want tijdens de zomervakantie komen veel Nederlanders terug met prullaria en dus ook steeds meer superfakes.

Nep tassen zijn écht not done. Je denkt misschien voor een leuk bedrag een niet-van-echt-te-onderscheiden tas te hebben gekocht, maar wist je dat je met zo’n aankoop, die misschien onschuldig lijkt, o.a. terrorisme en kinderarbeid sponsort? De tassen worden vaak onder illegale en erbarmelijke omstandigheden gemaakt en het is een makkelijke manier van geld verdienen voor deze duistere organisaties. Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik zou het niet op mijn geweten willen hebben dat ik groeperingen zoals Al Qaida help of dat ik weet dat kinderen mijn tas in elkaar hebben gezet.

Een nep tas die je op vakantie koopt is voor de meeste mensen wel van echt te onderscheiden; het leer is niet verfijnd, het stiksel is slordig, het logo is net niet helemaal zoals het hoort en de lage prijs geeft direct weg dat het niet om een echte tas kan gaan. Maar wat als de prijs wél een stuk hoger ligt en de tas wél van mooi leer gemaakt is? Dan heb je misschien te maken met een superfake

superfake tassen BirkinWelke Birkin is nou precies echt?!

Zo komt het in Amerika voor dat je een paar Christian Louboutins (of een andere willekeurig luxe merk) bestelt bij een groot en bekend warenhuis zoals Barneys New York en dat je een paar fake schoenen krijgt toegestuurd. Maar hoe kan dit dan? Dit noemen we de ‘bait and switch’ techniek. Iemand met kwade bedoelingen koopt een echt paar schoenen, brengt vervolgens een nep paar in de originele doos terug en hoop dat de medewerker dat niet door heeft. De oplichter heeft én het geld terug én een paar echte Louboutins. Zo kan het dus ook gebeuren dat jij dat een nep paar koopt. Vals, hè?

Een andere manier om opgelicht te worden is via internet. De tweedehandsmarkt voor vintage of tweedehands luxury goods is booming, denk aan eBay of designer-vintage.nl, en kopen of afstand brengt risico’s met zich mee. De tas kan je niet zien, niet ruiken en niet voelen om zo te beoordelen of het om een echt exemplaar gaat. Maar wie zegt dat je ook daadwerkelijk de tas krijgt die op de foto’s staat? Gelukkig zijn de tassen die op designer-vintage.nl staan gecheckt of het ook inderdaad om een echte designertassen gaan. Op eBay is de kans helaas vele malen grote om opgelicht te worden met een superfake.

Superfake tassen Canal street

Superfakes zijn de grote schrik van de luxury industry en van connaisseurs (waar ik me stiekem ook wel toe reken). Want superfakes zijn zo goed nagemaakt dat het zelfs voor kenners moeilijk te onderscheiden is of ze nou echt zijn of niet. Mark Elwood (auteur van Bargain Fever How to Shop in a Discounted World, aanrader!) schrijft dat deze superfake tassen niet meer gemaakt worden in gewone sweatshops met lage kwaliteitsstandaarden maar misschien zelfs door werknemers van echte fabrieken die ’s nachts graag bijklussen en zo het een en het ander achterover drukken. Of dat de tas eigenlijk vernietigd had moeten worden maar op mysterieuze wijze de fabriek heeft verlaten. In tegenstelling tot the real deal heb je geen idee waar en vooral door wie je tas is gemaakt. De tassen zijn gewoon ongelooflijk goed gemaakt. De prijs van deze tassen is ook vele malen hoger dan die van dat leuke kraampje op de lokale markt. Zo kost een superfake Chanel tas al gauw een paar honderd euro in plaats van 50 euro voor een échte hele neppe. Dit is natuurlijk nog een schijntje dan de paar duizend euro van the real deal.

Waarom zouden mensen superfakes kopen? Volgens Mark Elwood is het omdat de meeste mensen die bewust een superfake tas geen medelijden hebben met de grote merken. Want een merk zoals Hermès of Chanel zetten miljoenen per jaar om. Dan is het, volgens hen, ook niet erg om een nep tas te kopen. Want van die ene tas merkt een modelabel toch helemaal niks omdat je anders nooit een Hermès Birkin á 10.000 euro zou kopen toch? Maar vergeet niet dat het hartstikke strafbaar is om nep artikelen te kopen. De markt voor fakes, van tassen tot horloges tot kleding en medicijnen,  zet per jaar miljarden om en is gewoon georganiseerde misdaad.

Superfake Chanal tas Canal street

Naast dat het kopen van nep tassen illegaal is maak je ook inbreuk op het intellectuele eigendom van een label. Wat is dat nou eigenlijk, het intellectuele eigendom? Om Google even te quoten: ‘ a work or invention that is the result of creativity (..) to which one has rights and for which one may apply for a patent, copyright, trademark, etc..’. Kopiëren van een idee, of ontwerp, is dus strafbaar. Helaas wordt hier nog veel te weinig aan gedaan door de douane of politie. Je hoeft alleen maar op Marktplaats.nl te zoeken naar Christian Louboutin en 98% van alle advertenties zijn van oplichters…

Zelf walg ik van fakes. Superfake of niet. Maar wijsheid komt met de jaren want ik ben zelf ook de niet zo trotse bezitter van enkele neptassen. Tien jaar terug had ik geen flauw benul van designertassen, ik hield van mooie tassen en ik kocht er het liefst zo veel mogelijk. Kwantiteit ging beslist voor kwaliteit. Toen ik voor de allereerste keer in 2005 naar New York ging, bracht ik uiteraard een bezoekje aan Canal Street (Chinatown). Ik kocht toen een hele ‘mooie’ nepleren (tegenwoordig zou ik er van gruwelen) Chloé Padlock tas. Downtown New York kocht ik ook nog een hele mooie nep Balenciaga Classic City en Marc Jacobs Stam bag. Geen idee waar deze tassen nu zijn (geen zorgen: ze staan niet op Marktplaats), maar ik zou er nooit maar dan ook nooit meer mee over straat willen. Ik koester mijn échte designertassen.

Superfake tassen Canal street

Dus, ga je op vakantie en wil je meer weten over nepartikelen, lees dan de informatie op de website van de douane zodat je op Schiphol niet voor verassingen komen te staan. Lees ook zeker het boek Deluxe, how fashion lost it’s luxury van Dana Thomas. Dit boek is ontzettend leerzaam en was voor mij een eye opener. Onthoud: fakes are NEVER in style!

 

 

Vorige post Volgende post

Lees ook